The day of the recognition of the Alevi Minority by the Greek State

Preview material – editing in progress

EN

Roussa is an Alevi village in Western Thrace, the northeastern borderland of Greece where the country meets Turkey and Bulgaria along the Evros river. The Alevis — a Bektashi Muslim community of around 3,500 people scattered across roughly ten villages in the region — have lived here for centuries, maintaining a distinct religious and cultural identity that sets them apart from the Sunni majority: their worship takes place not in mosques but in communal houses known as cemevi (tekkes), and their ceremonies weave together music, the Semah dance, and collective meditation. Despite being part of the Muslim minority protected under the 1923 Treaty of Lausanne, the Alevis were for decades subsumed under the authority of state-appointed Sunni Muftis, their distinct identity legally unacknowledged and institutionally invisible. Until the early 1990s, the villages of the area — including Roussa — were located within the Military Supervised Zone, a restricted border territory under direct military control that severely curtailed the movement and daily life of the people who lived there. In July 2025, the Greek parliament passed a law formally recognizing the Bektashi Alevi community as a distinct religious legal entity — a long-sought decision that grants them administrative and religious autonomy, removes them from Mufti jurisdiction, and gives them control over their own properties and places of worship. The landscape around Roussa carries another layer of history that does not appear in official accounts: among the 201 pushback reports from the Evros borderland documented by borderviolence.eu, at least one records Greek police conducting surveillance from a hilltop near the village, searching the area with binoculars and spotlights for people attempting to cross. During my own fieldwork in the area, I have on multiple occasions recorded drones and border guard checkpoints operating around these villages. The present recordings and photographs were made on 1 August 2025, the day the recognition came into effect, during the community’s annual gathering and festival at Roussa and the following morning’s procession to the peak of Mount Chilia, near the Bulgarian border.

GR

Η Ρούσσα είναι ένα αλεβίτικο χωριό στη Δυτική Θράκη, στο βορειοανατολικό σύνορο της Ελλάδας με την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Οι Αλεβίτες — μια κοινότητα Μπεκτασί Μουσουλμάνων περίπου 3.500 ατόμων, που ζουν διάσπαρτοι σε περίπου δέκα χωριά της περιοχής — κατοικούν εδώ για αιώνες, διατηρώντας μια ξεχωριστή θρησκευτική και πολιτισμική ταυτότητα που τους διαφοροποιεί από τη σουνιτική πλειοψηφία: η λατρεία τους δεν τελείται σε τζαμιά, αλλά σε κοινοτικούς χώρους γνωστούς ως cemevi (τεκέδες), ενώ οι τελετές τους συνδυάζουν μουσική, τον χορό Semah και συλλογικό διαλογισμό. Παρόλο που ανήκουν στη μουσουλμανική μειονότητα που προστατεύεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, οι Αλεβίτες παρέμεναν για δεκαετίες υπό την εξουσία κρατικά διορισμένων Σουνιτών Μουφτίδων, με την ξεχωριστή τους ταυτότητα νομικά αναγνωρισμένη και θεσμικά αόρατη. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, τα χωριά της περιοχής — ανάμεσά τους και η Ρούσσα — βρίσκονταν εντός της Στρατιωτικής Επιτηρούμενης Ζώνης, μιας περιοχής υπό άμεσο στρατιωτικό έλεγχο που περιόριζε σε μεγάλο βαθμό την κίνηση και την καθημερινή ζωή των κατοίκων. Τον Ιούλιο του 2025, το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε νόμο που αναγνωρίζει επίσημα την κοινότητα των Αλεβιτών Μπεκτασί ως αυτοτελές θρησκευτικό νομικό πρόσωπο — μια πολυπόθητη απόφαση που τους παρέχει διοικητική και θρησκευτική αυτονομία, τους αποδεσμεύει από τη δικαιοδοσία των Μουφτίδων και τους αποδίδει τον έλεγχο των ιδιοκτησιών και των χώρων λατρείας τους. Το τοπίο γύρω από τη Ρούσσα φέρει ωστόσο και άλλα στρώματα ιστορίας που δεν εμφανίζονται σε επίσημες καταγραφές: ανάμεσα στις 201 αναφορές επαναπροώθησης από την περιοχή του Έβρου που αποτελούν μέρος τou borderviolence.eu , τουλάχιστον μία τεκμηριώνει αστυνομική παρακολούθηση από λόφο κοντά στο χωριό, με αστυνομικούς να ερευνούν την περιοχή με κιάλια και προβολείς αναζητώντας ανθρώπους που επιχειρούν να περάσουν. Ενώ αντίστοιχα κατα της διάρκεια της δική μου έρευνας έχω καταγράψει αρκετές φορές drones και check points της συνοριοφυλακής γύρω από τα χαριά. Οι παρούσες  ηχογραφήσεις και οι φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης έγιναν την 1η Αυγούστου 2025, την ημέρα που η αναγνώριση τέθηκε σε ισχύ, κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνάντησης και γιορτής της κοινότητας στη Ρούσσα, και το επόμενο πρωί κατά την πορεία προς την κορυφή του Χιλίου, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Field Recordings from the Day of Recognition

A. Interview with Roma musicians who have played at the Alevi festival in Roussa for many years. Recorded on 1 August 2025.

Συνέντευξη με Ρομά μουσικούς που παίζουν στη γιορτή των Αλεβιτών στη Ρούσσα εδώ και πολλά χρόνια. Ηχογραφήθηκε την 1η Αυγούστου 2025.

B. Arrival of the first village delegation for the prosfora (ritual offering), accompanied by music. 1 August 2025, Roussa.

Άφιξη της πρώτης αντιπροσωπείας χωριού για την προσφορά, με μουσική συνοδεία. 1η Αυγούστου 2025, Ρούσσα.

C. Arrival of a second village delegation, same procession format.

Άφιξη δεύτερης αντιπροσωπείας χωριού, στο ίδιο τελετουργικό πλαίσιο.

D. Midday break on the first day. Voices and the sounds of people eating, while in the distance a call to prayer drifts in from a neighbouring Sunni village.

Διάλειμμα το μεσημέρι της πρώτης ημέρας. Φωνές και ήχοι από κόσμο που τρώει, ενώ στο βάθος φτάνει ήχος προσευχής από γειτονικό σουνίτικο χωριό.

E & F. Elderly women of Roussa sing Nefes and other devotional hymns of the Alevi-Bektashi tradition inside their home. Nefes (Turkish: “breath”) are sacred vocal compositions central to Alevi spiritual practice, rooted in the mystical poetry of figures such as Pir Sultan Abdal and Yunus Emre. An intimate recording of living oral tradition, made on the day of the community’s official recognition.

Μεγάλες γυναίκες της Ρούσσας τραγουδούν Νεφές και άλλα θρησκευτικά άσματα της Αλεβίτικης-Μπεκτασί παράδοσης μέσα στο σπίτι τους. Τα Νεφές (τουρκικά: “ανάσα / πνεύμα”) είναι ιερές φωνητικές συνθέσεις που βρίσκονται στον πυρήνα της αλεβίτικης πνευματικής πρακτικής, ριζωμένες στη μυστικιστική ποίηση μορφών όπως ο Πιρ Σουλτάν Αμπντάλ και ο Γιουνούς Εμρέ. Μια οικεία ηχογράφηση ζωντανής προφορικής παράδοσης, που έγινε την ημέρα της επίσημης αναγνώρισης της κοινότητας.

EN At 32’29” into the recording, immediately after the singing ends, the women recount the moment the news arrived at the festival: a woman drove up to the village trembling with the news — she couldn’t even get out of the car, she just reached out her hands.

GR Στα 32’29” της ηχογράφησης, αμέσως μετά το τέλος του τραγουδιού, οι γυναίκες αφηγούνται τη στιγμή που έφτασε η είδηση στο πανηγύρι: μια γυναίκα έφτασε στο χωριό με το αμάξι τρέμοντας από τη χαρά — δεν μπόρεσε καν να κατέβει, απλώς άπλωσε τα χέρια της.

G. The mayor of Soufli delivers a speech marking the recognition of the Alevi minority at the opening of the evening celebration. The words are festive, but carry the unmistakable register and perspective of the Greek state.

Ο δήμαρχος Σουφλίου εκφωνεί λόγο για την αναγνώριση της αλεβίτικης μειονότητας στην έναρξη του βραδινού γλεντιού. Τα λόγια είναι πανηγυρικά, αλλά φέρουν αναπόφευκτα την οπτική και την οσμή του ελληνικού κράτους.

H. The Roma musicians play in the forest where people have gathered before the procession toward Mount Chilia, where the wrestling matches will take place. Toward the end of the recording, instructions are heard in both Turkish and Greek urging caution with cigarettes. The memory of the 2022 and 2023 wildfires in the Dadia forest is still raw.

Οι Ρομά μουσικοί παίζουν μέσα στο δάσος, όπου ο κόσμος έχει μαζευτεί πριν ξεκινήσει η πορεία προς το ύψωμα Χίλια, όπου θα διεξαχθούν οι αγώνες πάλης. Στο τέλος της ηχογράφησης ακούγονται οδηγίες στα τούρκικα και τα ελληνικά για προσοχή με τα τσιγάρα. Οι μνήμες από τις φωτιές του 2022 και 2023 στη Δαδιά είναι ακόμη νωπές.

I. The musicians play almost without pause for two days, with only brief breaks. This is an eight-minute excerpt recorded while waiting for the wrestling to begin.

Οι μουσικοί παίζουν σχεδόν ασταμάτητα για δύο μέρες, με ελάχιστα διαλείμματα. Εδώ ένα οκτάλεπτο απόσπασμα, ηχογραφημένο ενώ αναμένουμε να ξεκινήσει η πάλη.

J. Opening of the wrestling matches, announced in both Turkish and Greek, with an invocation to the Pehlivan (wrestler-champion) and to Ali. Followed again by the 3 Roma musicians.
Έναρξη των αγώνων πάλης, με ανακοίνωση στα τούρκικα και τα ελληνικά και επίκληση στον Πεχλιβάνη και τον Αλή.

K. End of the second day.
Τέλος της δεύτερης ημέρας.

ΕΝ
TThree further recordings from Roussa remain unpublished for now, transcribed solely for archival and research purposes, as they require further processing to ensure the protection of the people involved. The first is an extended interview with A., one of the central figures behind the eight-year struggle for the community’s official recognition. As a prominent figure in the campaign for recnognition, she speaks at length about the process — the incremental steps, the legal obstacles, and the quiet pressures that shaped the community’s path. When asked directly about the role of the Turkish consulate, she pauses and reframes: “let’s not say consulate,” she says, redirecting the interference as a conflict with a local association — a correction that in itself speaks volumes. She also explains how the community’s cemevi were built over generations as unofficial “warehouses,” the only legal category available to them, since without formal recognition no permit for a house of worship could be obtained. The second recording is a conversation with A., a shepherdess from the area, who speaks about her experience moving through the mountains and forests with her livestock — the sounds of the land, the seasonal rhythms of the hills — and about the people she encounters passing through: refugees crossing the same terrain. The third is an encounter with a plainclothes officer from the security services, who approached us and asked what we were doing there, and who stated, in front of the microphone, that this area is sensitive for the Greek state because of religion.

GR

Τρεις ακόμη ηχογραφήσεις από τη Ρούσσα παραμένουν προς το παρόν αδημοσίευτες, απομαγνητοφωνημένες αποκλειστικά για αρχειακούς και ερευνητικούς σκοπούς, καθώς προς το παρόν χρήζουν περαιτέρω επεξεργασίας για την προστασία των ανθρώπων. Η πρώτη είναι εκτενής συνέντευξη με την Α., μια από τις κεντρικές μορφές πίσω από τον οκταετή αγώνα για την επίσημη αναγνώριση της κοινότητας. Ως σημαντικό μέλος στον αγώνα για αναγνώριση, μιλά διεξοδικά για τη διαδικασία — τα σταδιακά βήματα, τα νομικά εμπόδια και τις αθόρυβες πιέσεις που διαμόρφωσαν την πορεία της κοινότητας. Όταν της τίθεται απευθείας το ζήτημα του ρόλου του τουρκικού προξενείου, σταματά και αλλάζει πλαίσιο: «να μη λέμε προξενείο», λέει, επαναδιατυπώνοντας την παρέμβαση ως σύγκρουση με έναν τοπικό σύλλογο — μια διόρθωση που από μόνη της λέει πολλά. Εξηγεί επίσης πώς τα cemevi της κοινότητας χτίστηκαν από γενιές σε γενιές ως ανεπίσημες «αποθήκες», η μόνη νομική κατηγορία που τους ήταν προσιτή, αφού χωρίς επίσημη αναγνώριση δεν μπορούσαν να λάβουν άδεια για χώρο λατρείας. Η δεύτερη ηχογράφηση είναι συνομιλία με την Α., μια βοσκό από την περιοχή, η οποία μιλά για την εμπειρία της να κινείται με τα ζώα της στα βουνά και τα δάση — τους ήχους της γης, τους εποχικούς ρυθμούς των λόφων — και για τους ανθρώπους που συναντά να περνούν: πρόσφυγες που διασχίζουν το ίδιο έδαφος. Η τρίτη είναι μια συνάντηση με αστυνομικό των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος μας πλησίασε ρωτώντας τι κάνουμε εκεί, και δήλωσε μπροστά στο μικρόφωνο ότι η περιοχή αυτή είναι ευαίσθητη για το ελληνικό κράτος λόγω θρησκείας.